Op de top van de Ventoux

En ja, dan word je overgehaald om zelf deel te nemen aan de Mont Ventouxchallenge 2009. Gelukkig kan ik zeggen dat ik het heb gered. Maarja, met een groep van 71 deelnemers (waarvan 10 vrouwen), een begeleidingsteam van 10 man én een bijdrage aan het goede doel, kun je net iets meer. Zaterdags maakten we een trainingsritje door de mooie omgeving van de Provence. Tijd genoeg om iedereen uit de groep een beetje leerde kennen en zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met Kanjers voor Kanjers. 

Zondagmorgen fietsten we vanuit het hotel naar Bedoin (ca. 15 km) en daar begonnen we aan de beklimming van 21 kilometer naar de top. Genietend van de omgeving en een praatje makend reden we de eerste kilometers, die geleidelijk omhoog gingen. Na twee kleine gehuchtjes, draaiden we scherp naar links en ging de weg ineens een stuk steiler omhoog! Ik schakelde direct een paar tandjes lichter. Doordat ik redelijk vooraan gestart was werd ik door heel wat mensen ingehaald. Best prettig, want zo fiets je bijna nooit alleen. Tristan Hoffman fietste al ver voor me, maar pas na enkele kilometers werd ik door oud-prof Gerben Karstens ingehaald (niemand vertellen dat hij ondertussen 67 is…). De eerste 15 kilometer fiets je door het bos en kruip je al slingerend verder omhoog. Met pijn in mijn buik trapte ik rustig door. Ik kon niet harder en niet zachter, af en toe maakte mijn stuur een slinger en moest ik weer concentreren om recht vooruit te fietsen. Ik had mezelf van tevoren verboden af te stappen voor Chalet Reynard op 15 kilometer, want wanneer je eenmaal afstapt is het steeds lastiger.

Bij de pauzeplaats stond buschauffeur Gé ons op te wachten met drinken en eten. Hier vulde ik m’n bidons en at een mueslireep. De laatste 6 kilometer fiets je door een kaal maanlandschap, met alleen witte stenen. Bij elke bocht naar rechts reed je recht tegen de wind in, de mistral was zaterdag opgestoken. De beste training voor de bergen die je in Nederland kunt doen is tegen de wind in fietsen. Maar een berg opfietsen én tegen de wind in fietsen is wat veel van het goede. Heette deze berg niet ‘de kale berg’ en de Mont Ventoux, oftwel ‘Altijd wind’? Maargoed, na 2,5 uur kwam ik boven, waar ik opgewacht werd door applaudiserende ‘lotgenoten’ en onze ambassadeur Tristan. Dat geeft toch wel een kick!

Iedereen die een bijdrage heeft geleverd: Bedankt! Van de opbrengst kopen we een schommel voor gehandicapte kinderen voor De Timp in Lievelde. Binnenkort horen jullie hier meer over.

Groet, Linda